سیاست گذاری

بالاترین رکن هماهنگی بین همه نهادهای جامعه است

 

معاونت امور مناطق و سازمان‌های شهرداری اصفهان برنامه های راهبردی را تدوین کرده تا متناسب با آن، عملکرد سازمان های وابسته را ارزیابی کند.
برای اطلاع از سیاست گذاری های این معاونت برای توسعه برنامه های راهبردی با بهروز نصرآزادانی- مدیر هماهنگی و نظارت مناطق و سازمان‌های شهرداری اصفهان" به گفتگو نشستیم.

آخرین پیوند این معاونت با یکی از ارگان های مرتبط با شهرداری چگونه انجام شده است؟
وظیفه ما در حوزه برنامه ریزی است، از این رو شورای سازمان تشکیل و از بالاترین رکن سیاست گذار و برنامه ریز از جمله استاندار یا شهردار اصفهان و همچنین صاحب نظران جلساتی برگزار می شود تا سیاست های کلان به برنامه های اجرایی تبدیل شود.
مدیریت هماهنگی و نظارت مناطق و سازمان‌های شهرداری اصفهان بر اساس مأموریتی که دارد در هیأت مدیره های سازمان ها شرکت نموده و سعی می کند سیاست ها را تبیین کند که در ازای این سیاست ها پروژه هایی هم تنظیم می شود.
یه عنوان مثال، وقتی ما به موضوع افزایش درآمدهای سازمان ها می پردازیم، یکی از اقدامات اجرایی آنها بازاریابی است که سازمان ها باید بتوانند ظرفیت های خود را به سمت مخاطبان خود که شهروندان، گردشگران یا سرمایه گذاران هستند، معرفی کنند.
برای این منظور در حال پیگیری اجرای پروژه های بازاریابی سازمانی، باشگاه مشتریان سازمان ها و شهروندان در اصفهان هستیم .

برای توسعه شهرداری به آنچه اشاره کردید، قناعت نمی کند و شما نیاز دارید با آنهایی که با شما در ارتباط هستند،تعامل بهتری برقرار کنید. این تعامل با شهرداری های مناطق مختلف و خارج از آن به چه صورتی در حال انجام است؟
مبنای هماهنگی ، برنامه های کلان 5 ساله یا راهبردی شهرداری اصفهان است.
بی شک شهرداری اصفهان نمی تواند بدون در نظر گرفتن توسعه در شهرهای همجوار دست به توسعه داخلی شهر اصفهان بزند، به همین خاطر یکی از برنامه های این معاونت، هماهنگی بین برنامه های توسعه شهری اصفهان با شهرهای همجوار است از این رو سعی کرده بر اساس پروژه ها و طرح هایی که تدوین و تنظیم شده بتواند مسائل بین شهر و شهرستان های همجوار و همچنین فرصت هایی که بین عرصه های شهری وجود دارد را شناسایی نموده و آنها را در برنامه های توسعه ای خود قرار دهد.
در کنار این پروژه، شهرداری اصفهان به تنهایی نمی تواند مسائل توسعه شهری را عهده دار شود و نیازمند تعامل و همکاری با تمام دستگاههای اجرایی داخل شهر است.
یکی از طرح های کلیدی که این معاونت دنبال می کند، هماهنگی برنامه ها بین شهرداری اصفهان با دستگاههای اجرایی و حتی سیاست گذاران درون شهر اصفهان است، از جمله: هماهنگی با میراث فرهنگی، آموزش و پرورش، سازمان آب و فاضلاب و دیگر دستگاههای اجرایی که در این رابطه فعالیت می کنند.
این ناظر بر یکی از استراتژی های کلان حکومت هم هست، "مدیریت هماهنگ شهری" که در سالهای گذشته با عنوان "مدیریت واحد شهری" مطرح می شد اما بنا به اشکالات ساختاری که درون دستگاهها وجود دارد، امکان تجمیع آنها وجود ندارد.
به همین دلیل تلاش ما این است که ذیل مدیریت هماهنگ شهری سعی کنیم محفلی را ایجاد نماییم که کلیه دستگاهها و نهادها در آن حضور پیدا کنند، اولویت های توسعه خود را هماهنگ نموده، مسائل و مشکلات شهری را به حداقل رسانده و از ظرفیت دستگاهها بیش از پیش بهره بگیرند.

در رأس برنامه های بسیاری از سازمان ها ، سیاست گذاری وجود داشته اما در بسیاری از مواقع این سیاست گذاری ها در حد کاغذ و نوشته باقی مانده و به صحنه اجرا نیامده است ، شما برای آینده این سیاست گذاری ها را به چه صورتی پایه ریزی می کنید تا به موارد کاربردی برسید؟
به نکته بسیار با اهمیتی اشاره کردید، موضوع سیاست گذاری بالاترین رکن هماهنگ کننده بین همه نهادهای یک جامعه است.
در ادوار گذشته سیاست هایی همچون محرومیت زدایی، اعتماد سازی، شفاف سازی، نخبه پروری را زیاد شنیده ایم اما پس از طی یک دوره ای، دستاوردهای درخشانی را در این بخش ها ندیده ایم.
یکی ازاشکالات این است که سیاست ها به خوبی تدوین نمی شوند و ارکان سیاست ها به خوبی برای مخاطبانش مشخص نمی گردد و افراد در یک فضای مبهم فعالیت خود را آغاز می کنند و بیشتر اقدام ها را به سیاست های در نظر گرفته شده نسبت می دهند.
 اما با توجه به اینکه مأموریت اصلی معاونت هماهنگی و نظارت امور مناطق و سازمان‌های شهرداری اصفهان"ایجاد هماهنگی" است، به این موضوع توجه ویژه ای داشته ایم و سعی کرده ایم که از اکنون به بعد هر بحثی که تحت عنوان سیاست مطرح می شود، ابعاد و اثرات مختلف آن را تبیین و ابلاغ نموده و در نهایت تمام پروژه ها و امور جاری شهرداری را بر اساس آن سیاست ها بسنجیم تا نتایج و پیامدهای مد نظر از کنار آن سیاست به خوبی محقق شود.
چه بسا در ادوار گذشته اعتماد سازی به عنوان یکی از سیاست های اصلی مطرح بوده و تلاش های زیادی هم صورت گرفته اما در حال حاضر همچنان اندکی بی اعتمادی را شاهد هستیم و این نشان دهنده این است که آن سیاست به اندازه کافی برای همگان تبیین نشده و هم کارکنان و مدیران از اجزای سیاست گذاری آگاه نبوده اند.